menu

Geef nu

Indonesie 12-12

Help de slachtoffers in Indonesie

BE19 0000 0000 1212
Geef nu

Pakistan 12-12

pakistan-overstromingen-1212

“Ik zie altijd weer mijn huis onder het water verdwijnen”
20/09/2010

Muzaffarghar, Punjab, midden op de campus van de High School: hier zitten 55 families dicht bij elkaar in 35 tenten. In dit noodkamp doet een kleine tent dienst als schooltje. Voor sommigen is het de eerste keer dat ze naar school gaan. Tussen de rommelige bende lacht de kleine Mohammed Mbilal ons toe. Een eerlijke glimlach, ondanks alles.

Mbilal, zoals iedereen hem hier noemt, vertelt zijn verhaal met een zekere volwassenheid. “Het was nacht, mijn vader heeft geroepen. Ik hoorde het water toestromen, zag hoe het ons huis binnenstroomde. Het kwam tot hier!” Hij toont zijn hals. “Wij waren met een vijftigtal mensen in het huis. Er was ons gezin, mijn ouders, twee zussen, twee broers en ik, de oudste. Maar er waren ook neven, tantes, ooms en grootouders. Wij leven allemaal samen. We liepen eerst naar huizen verder op maar telkens werden we ingehaald door het water. We zijn dan maar vertrokken, mijn vader heeft een wagen gehuurd. Hij is verschillende keren teruggekeerd om iedereen naar hier over te brengen.”

Een psychologe beluistert de kinderen in het kamp. Mbilal bevestigt dat hij het nog altijd moeilijk heeft met wat er gebeurd is: “Ik zie altijd weer mijn huis onder het water verdwijnen. Of ik ween?” Hij kijkt wat beschaamd. “Ja, ik heb gehuild toen het huis verdween. Maar nu gaat het beter. Mijn kleine broertjes en zusjes wenen nog en hebben nachtmerries maar ik niet, dat is voorbij.” Mbilal en heel zijn familie zitten reeds 3 weken in het kamp. Ze weten niet hoe lang nog. Alles hangt af van het moment waarop het water terugtrekt.