Videodagboek van Oxfam ambassadrice Scarlet Johannson over de honger in Oost-Afrika

10 oktober 2011

In Turkana, de noordelijke regio van Noord-Kenia, leeft weer een sprankje hoop. De meeste gemeenschappen zagen zowel hun voedsel als hun bestaansmiddelen verdwijnen toen hun vee omkwam. Nu richten zij zich op de groenteteelt… Sommige mensen zijn erin geslaagd deze crisis het hoofd te bieden, met de steun van het Oxfam-programma.

Ze kregen financiële steun om te kunnen beschikken over grond en gereedschap en om een landbouwactiviteit op te zetten. Enkele van de vroegere herders hebben nu kleine tuintjes aangelegd, waar moeders en vaders voedsel kunnen kweken voor hun gezin. De resterende opbrengst kunnen zij verkopen.

Voor de armste Keniaanse gemeenschap betekenen deze moestuintjes enorm veel: de mensen vinden hun waardigheid en hun trots terug nu ze weer kunnen werken voor hun dagelijks bestaan.

"Ik probeerde me het leven als vluchteling voor te stellen..."


Scarlett Johansson: “Enkele maanden geleden las ik een artikel over een vluchtelingenkamp in de Wall Street Journal en ik was diep geschokt. Ik wist al wel iets over de voedselcrisis in Oost-Afrika maar de statistieken in dat ene artikel waren werkelijk overweldigend. Dadaab, een plaats waar ik nooit eerder over gehoord had, bleek het grootste vluchtelingenkamp te zijn in de wereld. In 2008 was het volledig bewoond, maar toch bleven er daarna elke dag 600 tot 1.500 Somalische vluchtelingen toestromen.

Die mensen zijn slachtoffers van een politiek conflict, van opeenvolgende droogteperioden en van een hongersnood. In totaal wonen er nu ongeveer 400.000 mensen in het kamp. Ik probeerde me voor te stellen hoe de omstandigheden daar waren en hoe de bewoners er trachtten te overleven in dat dorre, droge landschap terwijl ze amper over een minimum aan voorzieningen beschikten. Hoe kom je in die omstandigheden aan voedsel of veilig drinkwater, zo vroeg ik me af. Hoe zorg je voor je persoonlijke hygiëne?

Sinds 2004 ben ik een Oxfam-ambassadrice, dus ik ben haast zeker dat de organisatie hulp biedt op het terrein. Ik vernam natuurlijk ook dat Oxfam sinds 2009 in Dadaab zorgt voor water, latrines, waterputten, waterleidingen en kraantjes, naast een heleboel andere zaken.

De vergeten crisis van de nomaden

Eind september besloten we een bezoek te brengen, niet enkel om de situatie van de Somalische vluchtelingen te belichten maar ook om de aandacht te vestigen op een andere grote crisis die de volledige Hoorn van Afrika aantast: de grootste droogte die het gebied de voorbije 60 jaar gekend heeft. Nomadische herders, boeren en vissers hebben hun bestaansmiddelen zien smelten als sneeuw voor de zon. Het leven van volledige gemeenschappen veranderde, ze moesten machteloos toekijken hoe ze steeds meer met de hongerdood bedreigd werden.

Deze gemeenschappen waren afhankelijk van snelle hulpverlening, Oxfam werkte tegelijk ook duurzame oplossingen uit voor de lange termijn. De media hebben te weinig aandacht voor deze noodsituaties. In het zuiden van Somalië heerst een ernstige hongersnood en ongeveer 13 miljoen mensen hebben dringend hulp nodig van de internationale gemeenschap.

Ik bezocht Dadaab, Turkana en Lowar, samen met Oxfam. Het was de bedoeling mijn relaas te schrijven voor een Amerikaanse krant. Maar na een dag besefte ik al dat de omvang van de ramp waarvan wij getuige waren niet onder woorden te brengen was. Daarom besliste ik een videodagboek bij te houden van die drie dagen, zodat ik het probleem maar ook de belangrijke acties van Oxfam in beeld kon brengen. Voelt u zich bij het bekijken van de beelden aangesproken en kunt u iets ondernemen om de mensen te helpen, probeer dan zeker uw steentje bij te dragen.